rouwverwerking | verliesverwerking | ziekte & meer

Zweden – Corien van: De kankerklas

Zweden - Corien van - Kankerklas

Kankerklas: één brugklas, vijf pubers, vijf ouders met kanker

In de Trouw van woensdag 13 mei las ik een interview van Iris Pronk met journaliste en theologe Corien van Zweden (1962) over haar kanker en haar boek ‘Kankerklas’.

Het sprak me erg aan, misschien omdat ik zelf borstkanker heb gehad. De geluksvogel die Corien aanvankelijk was, ben ik nog steeds. Bij haar kwam de kanker terug. Bij mij (nog) niet. Ik schrijf ‘nog’ tussen haakjes. Zes jaar na de borstkanker, beheerst kanker niet mijn leven, maar ergens blijft er toch iets knagen. ‘Bij mij niet’ ga je mij niet horen zeggen. Dat durf ik niet.

Bizarre verbondenheid

Corien was één van de ouders in Kankerklas. Op haar 47ste kreeg ze borstkanker. Een grote schok. “Je einde is in zicht op een leeftijd waarop nog bijna niemand aan de dood denkt”, vertelt ze. Bizar was dat 4 andere leerlingen in de brugklas van haar oudste dochter Lisa ook een ouder met kanker hadden.

Confrontatie met eigen sterfelijkheid

Het aanknopingspunt voor gesprekken met de andere ouders was de enorme schok van de eerste keer. Corien: “Dat ik zelf ziek zou worden, paste tot die tijd niet in mijn wereldbeeld. Die schok, het besef van je eigen sterfelijkheid, dat is wat ik deelde met de anderen.” Het is die schok die mij ook bijblijft. De grond zakte onder mijn voeten vandaan bij het alleen maar horen van de vermoedelijke diagnose. In gedachten regelde ik alvast mijn begrafenis.

Venijnige comeback

Bij Corien kwam de ziekte terug, kanker met een ander, een venijniger gezicht. “Ik ben een borst kwijt en een chemo verder. Als het goed is blijft het hierbij.” Met het telefoontje dat er geen uitslagen waren in buik, lever of longen kreeg ze ineens haar leven terug.”

Snel volwassen

Vanuit een riante positie “ik had 98% op een goede afloop”, schreef Corien dit boek. Ze sprak met de ouders, ze interviewde vier van de vijf kinderen, onder wie haar eigen dochter. Haar ervaring was dat de jongens er zo weinig mogelijk over wilden praten, de meisjes daarentegen zoveel mogelijk. Ze willen als volwassenen worden behandeld. Ze was zich er niet van bewust dat haar eigen dochter Lisa vond dat ze erg gesloten was. “Ik heb geprobeerd mijn dochters zo min mogelijk te belasten.”

Terugkijkend concludeert Corien dat betreffende kinderen snel volwassen zijn  geworden. “Ik geloof niet dat ik op mijn zeventiende zo diep nadacht over de dood en het leven.”

Het schrijven van haar boek viel Corien soms best zwaar. “Ik wilde af en toe wel stoppen, want de gesprekken confronteerden me steeds weer met de ziekte.” Maar ze heeft doorgezet en het boek ligt er. Ik ben er benieuwd naar en het staat al op mijn leeslijstje.

RIA
14-05-2015

Tagged als:

Gecategoriseerd in: ZIEKTE, Zweden - Corien van

Schrijf je hier in voor de